Spotkania Speleoklubu Warszawskiego odbywają się w każdy wtorek o godzinie 18.30 w budynku Samorządu Studentów UW przy Krakowskim przedmieściu 24 (wejście od Małego Dziedzińca).

Speleoklub Warszawski powstał 1 lipca 1954 roku. Założył go Andrzej "Kacyk" Chorodowski wraz z grupą przyjaciół.
Z najdawniejszą historią Klubu wiąże się jaskinia Miętusia. Zaczęło się od wywspinania w 1956 roku Progu Męczenników za pomocą 20 metrowego masztu. W tym samym roku pokonano jeziorko (okresowo syfon) Marwoj. Mijały lata odkrywano kolejne korzytarze, syfony, progi i studnie. Obecnie jaskinia Miętusia ma ponad 10 km długości i 263 m deniwelacji (-241, +22). Drugą "warszawską" jaskinią jest Jaskinia Śnieżna. Na przełomie lat 50. i 60. warszawscy grotołazi - m. in. Janusz Onyszkiewicz i Bernard Uchmański - prowadzili w niej prace eksploracyjne, dzięki którym stała się (wówczas) jedną z najgłębszych jaskiń świata. Syfon Beaty, Dziadka, Jeziorko X, Błotne Łaźnie, Warszawskie Kaskady, a także eksplorowane od 1997 roku partie Amoku - to miejsca odkryte przez członków naszego Klubu.
Speleoklub Warszawski jest jednym z największych klubów jaskiniowych w Polsce. Członkowie klubu brali udział w wielu wyprawach zagranicznych. Uczestniczyli w eksploracji masywu Leogangersteinberge, jaskiń Lamprechtsofen i Vogelschacht, tworząc najgłębszy system świata, jako pierwsi na świecie przeszli wówczas najgłębszą jaskinię świata Reseau Jean-Bernard (-1602, wyjście z suchego dna -1466). Wspinali się w jaskiniach Meksyku (Sistema Cheve - 1250), ustanawiając rekord świata we wspinaczce jaskiniowej. Działali w górach i jaskiniach Stanów Zjednoczonych i Ameryki Południowej, Afryki, na Kaukazie i w Himalajach. Naszym celem jest nie tylko odkrywanie, badanie i przejścia sportowe jaskiń, ale także poznawanie gór, uprawianie sportów z nimi związanych oraz propagowanie kultury turystyki górskiej.

Lista prawie wszystkich członków zwyczajnych i honorowych w historii naszego klubu.